Jeszcze będzie normalnie

Share on facebook
Share on linkedin
Share on twitter

Dobry wieczór

Czasy mamy trudne. Milicja Policja i wojsko na ulicach, zaraza szaleje, rząd walczy o nasze dobro tak, że zaraz zdechniemy z głodu wszyscy trzymamy kciuki, ale walka sama się nie sfinansuje. Rząd jest jednak gotowy do poniesienia przez nas finansowej ofiary i chwała mu za to! Bezpieczeństwo przede wszystkim, a jak mówimy „bezpieczeństwo” to myślimy „Ciarka” „Milicja”, czy tam „Policja”, to akurat bez różnicy. Mam na myśli tę instytucję, która zajmuje się wystawianiem mandatów, aby budżet się Mateuszowi zrównoważył.

Zapewne słyszeliście już Państwo o tym, że chodzący parami panie i panowie w granatowych mundurach (do złudzenia podobnych do tych noszonych przez listonoszy – odróżnia ich właściwie tylko brak torby na listy) zaczepiają przechodniów i usiłują wręczać im mandaty za coś tam. Co to jest postępowanie mandatowe, czym jest wykroczenie, czy istnieje podstawa prawna do takich działań – to nie jest temat niniejszego wpisu. Tematem tego wpisu jest to, jak należy zachować się w kontakcie z milicjantami/policjantami (proszę sobie wybrać, co kto woli), gdy przyczepią się do nas, kiedy jesteśmy poza domem i będą próbowali nam wmówić, że skoro biegamy dla zdrowia w obcisłych ciuszkach po ulicy, niesiemy flaszkę z nocnego, jesteśmy w myjni samochodowej, itp., to popełniliśmy wykroczenie przeciwko przepisom wprowadzonym w ramach bohaterskiej walki rządu o drugą kadencję Dudy z zarazą. Proszę wbić sobie do głowy, że w tym wpisie chodzi WYŁĄCZNIE o sytuacje, gdy taki jeden z drugim ocenia, czy nasza obecność poza domem uzasadniona jest ZASPOKAJANIEM NIEZBĘDNYCH POTRZEB ZWIĄZANYCH Z BIEŻĄCYMI SPRAWAMI ŻYCIA CODZIENNEGO. Jeżeli wlazłeś do parku albo nie zachowujesz odległości minimum dwóch metrów od osoby, z którą idziesz po chodniku, bierz mandat bez dyskusji!

Pierwsza i podstawowa sprawa to NAGRYWANIE. Gdy tylko widzimy, że zbliża się do nas f-cjonariusz, odpalamy dyktafon w komórce. Nie robimy tego demonstracyjnie, nie uprzedzamy f-cjonariusza, lecz po prostu we własnym, dobrze pojętym interesie nagrywamy przebieg zdarzenia. Takie nagranie może, choć wcale nie musi nam pomóc przed sądem. Po drugie DYSTANS, MASECZKA i RĘKAWICZKI. My mamy mieć, żeby niczego nie złapać, a oni, żeby nie roznosić, czy tam na odwrót. Po trzecie ICH OBOWIĄZKI NIE ULEGŁY ZMIANIE. Mają się grzecznie przedstawić w sposób umożliwiający odnotowanie ich danych (przydadzą się może za kilka lat, ale to już zależy od ich postawy podczas zaczepki, zwanej interwencją), podać przyczynę tzw. interwencji i ogólnie INFORMOWAĆ, czego chcą i dlaczego nas zaczepiają. Po czwarte MILCZENIE. Od momentu podejścia do nas takiej parki należy zakładać, że staliśmy się osobą faktycznie podejrzewaną o popełnienie czynu zabronionego, w związku z czym przysługuje nam już od tej chwili prawo do obrony, które polega między innymi na tym, że nie musimy odpowiadać na żadne pytania f-cjonariuszy. NIE TŁUMACZYMY SIĘ, jasne? To oni mają udowodnić, że popełniliśmy wykroczenie, a nie my, że jesteśmy niewinni (choć w praktyce bywa z tym różnie). Prawdę mówiąc, to w momencie, gdy zapowiadają skierowanie przeciwko nam wniosku o ukaranie do sądu, możemy w ramach realizacji prawa do obrony odmawiać podania danych o których mowa w art. 65 kodeksu wykroczeń (bo przecież nie mamy obowiązku ułatwiania im pracy), ale o ile w jednym sądzie to chwyta, to w innym niekoniecznie i możemy zostać ukarani za kolejne wykroczenie. Wiem, sensu w tym nie ma, ale tak jest. Proszę też pamiętać, że choćbyśmy byli w stu procentach przekonani o naszej racji, a sytuacja była całkowicie absurdalna, to nie ma najmniejszego sensu logicznie argumentować w rozmowie z członkami takiego patrolu, ponieważ zatrudnia ich instytucja, która na rzecznika prasowego rządu swego Komendanta Głównego, czyli na stanowisko, na które wybiera się raczej tych bystrzejszych, wybrała tego pana: https://twitter.com/MariuszCiarka (lekturę wpisów polecam w szczególności Paniom starającym się o dziecko). Kolejnym powodem jest to, że nie można wykluczyć, że wskutek takiej rozmowy skończymy na komisariacie, na podłodze w kiblu, rażeni paralizatorem, bądź też skuci na krześle, z oczami nacieranymi gazem pieprzowym znajdującym się na gumowej rękawiczce sadysty w mundurze (w tym miejscu szczere ukłony dla anonimowej Pani Prokurator z Lublina za to, że nie odpuściła kilka lat temu).

No dobrze. Podeszli, zanotowaliśmy ich dane, oni nasze, powiedzieli czego chcą, a właściwie ile i za co. Tu uwaga! Podana kwota w zdecydowanej większości przypadków oznacza wysokość mandatu, nie zaś oczekiwanej łapówki. Nie wciskamy im też stówy na kawę, bo to poważne przestępstwo, tylko grzecznie odmawiamy przyjęcia mandatu. Mogą straszyć, przekonywać, ale wtedy przypominamy sobie o czwartej zasadzie. Krótko mówiąc: zanotować kto do nas podszedł, pokazać dokument, odmówić przyjęcia mandatu, jeśli uważamy, że chcieli nas ukarać niesłusznie i po zakończeniu tzw. czynności oddalić się. Po powrocie do domu ostrożnie zdjąć maseczkę i umyć ręce. Za jakiś czas listonosz przyniesie nam korespondencję z sądu, ewentualnie decyzję z Sanepidu. Wtedy należy skontaktować się z adwokatem, który powie, co robić dalej. Najlepiej jeszcze tego samego dnia, bo terminy biegną, a nie jesteście Państwo jedyni.

Gdyby zaś taka randka we troje zakończyła się zatrzymaniem, to z tej czynności powinien zostać sporządzony protokół (ZAWSZE zaznaczamy, że będziemy składać zażalenie na zatrzymanie) oraz powinniśmy zostać pouczeni o prawach zatrzymanego. W praktyce takie pouczenie najczęściej polega na pokwitowaniu odbioru napisanego drobnym druczkiem oraz mniej lub bardziej wyczerpującego i aktualnego wyciągu z przepisów. Najważniejsze jest to, że nie mamy obowiązku z nimi rozmawiać oraz przysługuje nam prawo do bezpośredniego kontaktu z adwokatem. Nie należy im wierzyć, że to nam tylko zaszkodzi. W ogóle nie należy im wierzyć.

Na koniec jeszcze jedno. To normalne, że chamskie traktowanie przez demonstrujących swoją „waaadzę” prostych chłopów z prewencji budzi naturalny, wewnętrzny sprzeciw i obrzydzenie, ale należy zachować spokój, nie okazywać im uzasadnionej pogardy i nie dać się sprowokować. Zemsta najlepiej smakuje na zimno, a widok takiego f-cjonariusza na ławie oskarżonych sprawia olbrzymią radość i wart jest każdych (no, prawie) pieniędzy, które przyjmuję gotówką lub na wskazany w umowie rachunek bankowy. Nie przyjmuję płatności kartą, bo nie mam terminala.

Bardzo serdecznie dziękuję Państwu za uwagę.

0 0 vote
Article Rating
Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments

O mnie

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Pellentesque pellentesque, augue eu molestie consequat, neque mi volutpat mi, vel convallis orci nunc nec lectus. Sed euismod elementum blandit. 

Kontakt

Adres

ul. Niemcewicza 26 lok. 58 02-306 Warszawa

Email

https://jstkancelaria.pl
kontakt@jstkancelaria.pl

Telefon

Tel: +48 (22) 610 74 27
Kom: +48 515 902 073